karıncalarla konuşmak

belki bir gün mümkün olabilir.

sinema ve edebiyat henüz gerçekleşmemiş ama gerçek olma ihtimali olan olayları bize önceden gösterir çoğu zaman.

jules verne aya yolculuk kitabını 1895 yılında yazmıştı. ve çok tartışmalı bir konu olsa da aya yolculuk 1969 yılında gerçekleşti. insan bu kitaptan neredeyse 75 yıl sonra kurguyu gerçek yaptı. jules verne'nin ve başka yazarların diğer kehanetleri de örnek olarak verilebilir.

cem yılmaz'ın yazıp ömer faruk sorak'ın yönettiği yahşi batı filminde demet evgar tarafından canladırılan suzan van dyke karakteri de kızılderililerle felekten bir gece çalındındıktan sonra kendisine bir şey olmadığını iddia ederek "ben biraz karıncalarla konuşacağım." der.

bu durum da aslında karıncalarla konuşmanın henüz mümkün değilse de bir gün mümkün olabileceğini gösterir bize.

yine de tamamen kendi düşüncem olan ve üniversite yıllarında sürekli hemhal olmak zorunda kaldığım ludwig wittgenstein ile hiç ilgisi olmayan biz sözleri bitirmek isterim tanımı:

karıncalar konuşabilseydi bile onları anlayamazdık.

dünya dışı yaşam, uzaylılarla iletişime geçilmeli mi, acaba dünya dışı yaşam formları bizi ziyaret etti mi başlıklı çokça tartışılan deruni konularda sık verilen bir örnek olduğunu gözlemlediğim, insanoğlunun henüz gerçekleştiremediği eylem.

şöyle ki; mevzu bahis uzaylı konusu açılır. bir kişi çıkar antik uzaylılardan, dünya dışı formların bizimle şu anda ya da geçmişte iletişmiş olabileceğinden bahseder. bilim ve pozitivizm gönüllüsü kişi de; bunun mümkün olmasının zor olduğunu, milyorlarca ışık yılı uzaktan gelecek güçte ve teknolojide varlıkların bizi neden ipleyeceğini sorgular. ve yabıştırır. sen gidip karıncaları kaale alıp onlarla konuşuyor musun? onlar seni niye umursasın daha adam gibi enerji üretmekten acizsin bla bla.

bu örnekte seçilen hayvanın karınca olmasının sebebinin; karıncalarda var olduğunu bildiğimiz toplumsal organizasyon yapısı, iletişim becerisi, kolonize olabilme/toplum oluşturabilme, savaş/barış gibi olgulara sahip olmaları vesaire olduğunu düşünüyorum. karıncalarla aynı gezegende yaşıyoruz. toplumsal olarak bazı konularda ortak noktalarımız var ancak kendimizden geride gördüğümüz için kaale alıp onlarla konuşmuyoruz, iletişime geçmiyoruz. uzaylılar bizi neden ziplesin gibi bi düşünceye örnek veriyolar işte bunu sık sık. ekşi'de falan ilgili başlıklarda görüyorum yani.

ben eskiden hayvanlarla konuşabilmenin hayalini kurardım. açıkçası artık istemiyorum. çünkü bizden (insanlardan) çok ağır hesap soracaklar konuşsalar, biliyorum. yerden göğe kadar da haklı olacaklar üstelik. ne diyeceğim o zaman onlara? ben bireysel olarak dünyaya çok büyük zarar vermiyorum, en azından dikkat ediyorum. ama benim türüm diğer bütün türlere ve doğaya geri dönüşü olmayan zararlar veriyorlar. nasıl bakacağım yüzlerine o masumların?

halbuki onlarla konuşabilsem, mesleğimde de çok iyi bir yere ulaşabilirdim. ama gerçekten istemiyorum bunu. yüzüm yok maalesef...