sahne

adriane blue'nun 2000 yılında yayınladığı, öpüşme üzerine sosyolojik kitabı.

yazar, öpüşmeyi genel olarak anneyle çocuğun karşılıklı bütünleyici bağımlılığının bir öpücüğün biçimini ve anlamını yarattığını, erotik öpüşmenin emme ve diğer kişiyi beslemenin taklidi olduğunu söylüyor. tarihten, edebiyattan, psikiyatriden, çeşitli kültürlerden ve hayvanlar üzerinden ilerliyor.
freud bey'in genel olarak eleştirilmesi hoşuma gider. ona da ayrı ayrı sallaması beni memnun etti. *

en

kendisini bir bok sanan insan tipi.
sadece kendi konuşup karşısındakine alan tanımayan iletişim özürlü insan tipi.
yaptığı en ufak şeyle bile böbürlenen insan tipi. bunlar genelde iş yapmaz ama dillerinde hep ne kadar iş yaptıkları olur ya. öyle tipler.
işçiye, emekçiye saygısız davranan davar insan tipi.
topluluk içinde çocuğunu rencide etmekten veya itip kakmaktan utanmayan, sevgilisiyle vs kavga eden insan

akrabalarımdan neden hoşlanmadığımı bugün bir kere daha anladım.
genel olarak akrabalarımın biçimindeki insanlara sinir oluyorum sanırım.

hiçbir şeyi açık açık söylemezler, enn sinir olduğum bu olabilir.
hiçbir şeyi açıkça söylemedikleri gibi şaka adı altında da her zaman seni yargılamaya devam ederler.

kendilerinden farklı olan hiçbir şeye saygı duymadıkları gibi her daim senden saygı beklerler.
tüm ufak heveslerinin bile içine edip

bir frank darabont filmidir.

filmin senaryosunu da yönetmen frank darabont yazmıştır. bu senaryo korku tanrısı stephen king'in romanından uyarlanmıştır. filmde tom hanks, michael clarke duncan, david morse, bonnie hunt, james cromwell, michael jetter, graham greene, doug hutchinson, sam rockwell, barry pepper, jeffrey demunn ve harry dean stanton rol almıştır.

imdb top 250 listesinde yirmi altıncı sırada kendine yer bulan film

yönetmenliğini wim wenders'ın yaptığı, 2023 yılı, japonya-almanya ortak yapımı, dram türündeki film.

konusu, hirayama(koji yakusho) isimli tuvalet temizliği yapan amcamızın hür iradesiyle seçtiği rutinleri ve bunlardan aldığı keyif olarak özetlenebilir. kenan doğulu'nun, ne yaparsan yap aşk ile yap şarkısı temaya uyabilir.
koji bey bu film ile cannes'da en iyi erkek oyuncu ödülü kapmıştır.

filmde sürekli gösterilen minareye benzer ince

hüzünlü bir hikaye.. türkçe adıyla "yeşil yol".. bu filmi kaç defa izlediğimi hatırlamıyorum. bence ününü ve yerini fazlasıyla hakediyor.
filmi özel kılan aslında john coffey karakteri.. dışarıdan korkutucu görünen bu dev adamın içindeki masumiyet, belki de filmdeki temel çelişki.. bazen toplumun canavar sandığı kişi, aslında en merhametli insan olabiliyor.
izleyin efenim, içimize gömülü insan yönümüzü hissetmek için izleyin.. bittiğinde film

bugün hava yağmurluydu. öğleden sonra perdeyi aralayıp dışarı baktığımda “tamam ya bugün de yürüyüş yattı” dedim. insanın kendine makul bahaneler bulması ne kadar kolay oluyor. yağmur var, yerler çamur, ev konforlu, çay demlenmiş... ee bütün şartlar eve kapanma lehine.

ama akşama doğru içim rahat etmedi. spor ayakkabıları giyip çıktım. hafif bir sağanak vardı. öyle romantik filmlerdeki gibi saçlardan süzülen, insanı

çok var ve sürekli zamana, bağlama göre değişiyor. bugün kime sinir olduğumu söyleyebilirim pekala.
insan kullananlar.. evet insanların nezaketini ve iyi niyetini suistimal edip onları kullanışlı aparat olarak görenler..
sevmiyorum bu tarz bencil insanları.. her yerde varlar maalesef ve bitmiyorlar.
ya sürekli kullanılmaya razı olacağım veyahut karakterimi bozup kabalaşmaya, kalp kırmaya başlayacağım.
iki durum da beni rahatsız ediyor. o nedenle

nash, yıllarca paranoid şizofreniyle mücadele etti. özellikle sanrılarının gerçek olmadığını zamanla kendi akıl yürütmesiyle fark etmeyi öğrendi. bunun başka bir örneği yok bildiğim kadarıyla. yani paranoid şizofreni hastası olup da nash'in dışında hiç kimseden zihninden geçen her düşüncenin gerçek olmadığını ayırt etmeyi öğrendiği vaka bildirimi yok. bence inanılmaz bir insan, çok etkileyici bir hikayesi var. j. nash uzun bir iyileşme

bir ron howard filmidir.

filmin senaryosunu akiva goldsman ve slyvia nasar birlikte yazmıştır. bu senaryo john nash'in gerçek hikayesine dayanmaktadır. filmde bu filmdeki performansı ile harikalar yaratan ve oscar ödülüne aday olan ancak ödülü training day filmi ile denzel washington'a kaptıran russell crowe, her zaman muhteşem olan ed harris, bu filmdeki rolüyle en iyi yardımcı kadın oyuncu oscar'ı kazanan jennifer

yıl 1985.. atilla özdemiroğlu besteyi hazırlamış, nükhet duru şarkıyı bekliyor.. eksik olan tek şey sözler.. onları yazacak kişi de aysel gürel..

fakat aysel gürel’i bulmak başka, bulduktan sonra bir masanın başına oturtup şarkı yazdırmak bambaşka mesele..

nükhet duru sonunda sezen aksu’ya danışıyor.. sezen aksu’nun yılların tecrübesiyle geliştirdiği yöntem ise inanılmaz..

"aysel'i yakalayacaksın, eve götüreceksin ve kaçamayacağı