sahne

assistant regional manager tarafından sene sonunda yayımlanması planlanan makale.

yazıda adeta gizli bir örgüt gibi işleyen sözlükçülük, yönetimin yaklaşımı ve hızına yetişilemeyen konsey oturumları ejderha bağlamı üzerinden ele alınacaktır.

içerikte kvkk gereğince asla yazar adı geçmeyecek; metin ilk olarak mevcut yazarların onayına sunulacak ve 1 kişiden dahi onay alınmaması durumunda kesinlikle yayımlanmayacaktır.

yazı tipi ve boyutu times new roman 12 punto olarak belirlenmiş olup kaynaklar apa 7 sistemi ile verilecektir.

makaleye katkıda bulunmak isteyen yazar olması durumunda mesaj üzerinden orcid id paylaşılması yeterli olacaktır.

seviyorum fakat hem uzun hem gür olunca yaz aylarında çok uğraştırıyor.

yıllarca kısa kullandıktan sonra uzun kullanmaya alışmak gerçekten zaman alıyor. bir yerden sonra hem alınan güzel tepkiler hem "bu kadar uzamışken kestirmeyeyim" düşüncesi her ay biraz daha çıkmaza sürüklüyor. uzamasının uzun süre alması sebebiyle kestirmeye kıyamamak, kıyamadıkça uzaması.. uzadıkça daha çok kıyamamak. bu döngüye ilk defa girdim ve asla çıkamıyorum.

ya sürekli kısa kullanmalı ya da sürekli uzun ki ben kısa saç insanıyım, keşke hiç uzatmasaydım.

edit: yalnız baylar size uzun saç yakışmıyor ya, bence siz de uzatmayın xd

“google açtıran erkek” tabirinin sözlük versiyonudur.

şimdi efenim bilen bilir, kızlar arasında bir “google açtıran erkek” olayı mevcuttur. flörtleşen (tercihen) iki kişiden erkek olanı o kadar karmaşık / niş konulardan bahseder ki buna ayak uydurmaya çalışan hanım kızımız hızlı bir google araması ile sohbetten kopmamaya çalışır. heh, işte onun sözlük versiyonu şahsım için budur.

sözlüğümüzün sahibisinin hanımı olmam, oluşum ve yönetim süreçlerinde gerektiğinde assistant gerektiğinde manager olmam gibi sebeplerden mütevellit yüklendiğim editörlük rolümün başlıca görevi açılan başlıklara kategori atamaktır.

ancak canım sözlüğümüzün güzide yazarları inanılmaz bir bilgi donanımına sahip olup bunları da inanılmaz güzel anlatan tanımlar yazdıkları içinnn.. bazen görevimi ifa ederken yan sekmede bir arama motoru açık tutmak zorunda hissediyorum. işbu sebeple açtığınız başlıklara atanan kategorinin yanlış olduğunu görürseniz lüffen bildirmeyin. elim çarpmıştır. akşama düzeltirim.

yüce tanrıya şükürler olsun ki başlığını açmak bana nasip oldu. göz ucuyla dahi olsa beni tanıyanlar bilir ki, şu dünyada sevdiğim üç şey vardır: kediler, türküler ve pearl jam.

spotify karnelerimin değişmez 1 numarası, vaktiyle çılgınlar gibi youtube’dan konserlerini izlediğim, immagine in cornice’ini döndürüp döndürüp dinlediğim, şuramdaki en gizli saklı duygulara dokunan, beni büyüten şahane müzik grubu.

andy wood’dan, mother love bone’dan, andy’nin ölümünden, bad radio’dan, eddie vedder’dan, mookie blaylock’tan, ten’den, mamason’dan kurt cobain’den bahsetmeden olmazdı ama o da müsait zamanda yazılacak başka bir tanımın konusu…

alemlerin en güzel şarkısıyla sizi baş başa bırakıyorum.

Alive  

iki gündür saç uzatıyorum.

3 sene öncesine kadar yine uzundu ve metalci hanımefendiler dışında kimsenin bana yakıştıramadığı bir model olduğundan mütevellit birazcık tereddüt içindeyim; fakat içinde bulunduğum ahval ve şeraite bakınca "ulan daha kötüsü ne olabilir" diye düşünerek uzatmaya da kararlıyım.

buradan sözlüğümüze kayıt olacak 45 yaş üstü, bilhassa dul ve evde kalmış metalci hanımlara şimdiden sesleniyorum: hail! dm pls.

seviyorum fakat hem uzun hem gür olunca yaz aylarında çok uğraştırıyor.

yıllarca uzun kullandıktan sonra kısa kullanmaya karar verme süreci gerçekten zaman alıyor. bir yerden sonra hem alınan tipine silkeyim tepkileri hem "bu kadar uzamışken kestirmeyeyim" düşüncesi her ay biraz daha çıkmaza sürüklüyor.

kısaltınca gelen tipini silkeyim tepkisinin uzun süre alması sebebiyle kestirmeye kıyamamak, kıyamadıkça uzaması.. uzadıkça daha çok kıyamamak. bu döngüye ilk defa girdim ve asla çıkamıyorum.

ya sürekli kısa kullanmalı ya da sürekli uzun.

lise sonda uzatmaya başlayıp sonrasında 7 sene kadar sahip olduğum saç stili. hatta hiç uçlarından bile aldırmamıştım. popomun altlarına kadar da uzamıştı. bir yerden sonra saçlarım fena döküldü ve elbette artık uzun saçlı değilim. saçlı bile sayılmam artık zaten. hatta bildiğin kelim. swh.

saçlarım dümdüz. yani artık pek kalmadı ama işte kalan sağlar da dümdüz. o kadar düz ki tarak bile kullanmazdım genelde. üniversitedeki kızlar, "biz senin kadar bakamıyoruz saçlarımıza, kadın olmamıza rağmen" diyorlardı. ben de "valla parmaklarımla açıyorum en fazla, ona da sadece bazen gerek oluyor" falan diyordum. :d

geliyor gelmekte olan, demek istediğim başlık. biz hepimiz neyin gelmekte olduğunu biliyoruz elbette.

ingilizcesi shadow olan kelimedir. teknik taknik tanım yapamam şimdi. gölgenin ne olduğunu bilmeyen zaten ilkokula yeniden başlasın. haha.

ingilizcede de foreshadow(ing) diye bir kavram vardır. yani "önden gelen gölge" gibi. önceden sezdirme gibi bir manası vardır. yani bir cismi veya varlığı değil de önce gölgesini görebilirsiniz ya, o misal. tabii bu normalde böyle "fiziksel" durumlar için kullanılmaz. mesela bir filmde bir karakterin öleceğinin kurgusal bağlamda önceden sezdirilmesi gibi. yani misal filmde yere vazo düşer, sonra evinde vazo düşen baş karakterin hayatı paramparça olur. bu, sanatsal olarak güzel kotarılmışsa, burada vazo düşmesi bir "foreshadowing"dir.

yarın sanki biz de artık gölgelerde serin serin takılacağız gibi. bu da benim foreshadowing'im olsun. (ref: gölge sözlük)

her ne kadar "karanlık" bir portre çizsem de, sanatta da genel itibarıyla karanlık temalı çalışmalar bana hitap etse de, en sevdiğim kurgu tarzı fantastik korku olsa da... da... da... da...

en sevdiğim film budur. favori filmim budur. benim için en özel film budur.



türkçe adıyla açtım başlığı zira bu filmi ilk olarak türkçe dublajlı izlemiştim. edit: balkon insanı ile konuştuk da, orijinal isimleriyle açalım böyle filmleri diye ortak karar aldık sonrasında. o yüzden filmin adı orijinaline çevrildi. ben geleceğe dönüş ve büyük lebowski gibi filmlerde bir istisna olabilir, zira bunlar bu türkçe isimleriyle de iyi biliniyor diye düşündüm başta. ama genel bir anlayış olarak orijinal adlarıyla açalım dedik sonra, ki bu da gayet makul bir tercih.

90'ların sonlarında çıkan bu film, zamanında bir gazete tarafından vcd formatında iki disk olarak verilmişti. yani çok gençtim o zamanlar. ingilizcem de şimdiki kadar iyi olmanın yanından bile geçemiyordu. ayrıca türkçe dublajı da net kelimeyle nefisti bu filmin. "ahbap" ya. yani the dude. o zamanlar bende amerikan özentiliği de vardı. bu aslında fark etmediğim bir şeydi. yani amerikan bayraklarıyla gezen, en büyük abd falan diyen veya öyle düşünen biri değildim. fakat amerikan kültürüne bayağı bağımlıymışım ben. bunu 20'lerimin sonlarına doğru fark ettim. yani bir uyanma, veya ingilizce tabirle bir disillusionment yaşadım.

işte öyle amerikan kültürü bağımlısıyken keşke "ahbap" gibi bir dostum olsa derdim. öyle bir dostum olmadığı için böyle melankolik hislerin dibine vurduğum bile olmuştur.

evet bu illüzyonlarım dağıldı. başta bu anti-amerikan bir felsefe edinmeme neden olmuşsa da, bunu da aştım sonra. artık abd benim açımdan sadece herhangi bir ülke. nötrüm yani bu bağlamda. amerikan kültürünün iyi taraflarını da kötü taraflarını da görebiliyorum artık yani (ki kötü tarafları kanımca daha fazla).

neyse efendim. majör spoiler vermeden filmden bahsedeyim biraz da. bu bir komedi filmi olsa da aslında filmde öyle olmayacak absürtlüklere rastladığımız da söylenemez. yani filmdeki hiçbir şeye "yok artık, gerçek hayatta böyle bir şey olamaz" falan demişliğim yoktur. gene de sıkı bir komedi filmidir. walter karakteri mesela kendisine çok güldürür. yani ahbap'ın çok tersi bir karakterdir bu, ama ikisinin ahbaplıkları gene de insanın içini ısıtır.

büyük lebowski, coen kardeşler'in en iyi filmlerinden biri olarak görülmez çoğu kişi tarafından. bu çok da umurumda değildir açıkçası. yani zaten "en iyi" ve "favori" apayrı şeylerdir. favori dendiğinde, bu favo(u)r kelimesinden gelir. yani "kayırmak" gibi. ben bu filmi her zaman kayırırım. hani öğrencisini kayıran öğretmenler misali. bazı öğretmenler, sevdikleri öğrencilerini kayırırlardı ya. ben de bu filme öyle bir etik dışı davranan öğretmen gibi yaklaşıyorum.

filmin underrated olduğunu falan da söyleyemeyiz elbette. yani gayet de popüler bir film. ben normalde pek bilinmeyen yapımları daha ilgi celbedici bulsam da, böyle popüler yapımları da sevebiliyorum bazen. işte bu da zaten en sevdiğim film. belki sinematik kıstaslarla 8/10 falan alabilir film. ama ben işte kayırıyorum. fazla not veriyorum. 10/10 diyorum!

ben eskiden hayvanlarla konuşabilmenin hayalini kurardım. açıkçası artık istemiyorum. çünkü bizden (insanlardan) çok ağır hesap soracaklar konuşsalar, biliyorum. yerden göğe kadar da haklı olacaklar üstelik. ne diyeceğim o zaman onlara? ben bireysel olarak dünyaya çok büyük zarar vermiyorum, en azından dikkat ediyorum. ama benim türüm diğer bütün türlere ve doğaya geri dönüşü olmayan zararlar veriyorlar. nasıl bakacağım yüzlerine o masumların?

halbuki onlarla konuşabilsem, mesleğimde de çok iyi bir yere ulaşabilirdim. ama gerçekten istemiyorum bunu. yüzüm yok maalesef...

çok sevdiğim bir diziydi. ilk celebrity crush'ım da bu dizideki christine "cricket" blair karakterini canlandıran lauralee bell'dir. çocukluk ve ergenlik aşkımdır yani kendisi.



dizide paul'un lauren fenmore'u kurtardığı süreç müthiş heyecanlıydı bu arada. insanolunbiraz'ın dediği gibi, dizinin kurgusunda normalde bir numara yoktu ama bu bahsettiğim harika bir istisnaydı. kadın canlı gömülmüştü falan. yani öyle bir kurtarış. dizinin buraları hafızamdan kesinlikle silinmiyor.

pek muhafazakar "takılan" rahmetli anneannem bile manyağıydı bu dizinin. bunun gibi bir diziyi ya da saklambaç gibi çöpçatanlık programlarını nasıl izleyebildiğini sorduğumuzda ise anneannem "ben onların rezilliklerini izliyorum" diye yanıt verirdi.

ayrıca annemin babaannesi, 105 yaşında falan vefat eden emetullah ninem de bu diziyi izleyebilmek için yakınında oturduğu anneannemlere gelirdi her akşam. müthiş bir gülümsemeyle zevkle izlerdi. zaten kendisi dünyanın en gamsız insanıydı. herhalde o yüzden bu kadar uzun yaşadı. 102 yaşındayken kendisine araba çarpmıştı, kalçası kırılmıştı ve kaynadıktan sonra gene rahatça yürüyebilmeye devam etmişti.

emetullah ninem, bu dizideki victor karakterine "katmerli" derdi, alnındaki kırışıklıklar hasebiyle. haha.

ne güzel zamanlardı ya. bu dizinin de bende çok anısı var işte. severdim.

bu arada bu dizinin çevirmenlerinden biri, okuduğum ingiliz dili ve edebiyatı bölümündeki orta çağ uzmanı ufuk ege hocamız imiş. kendisi bize söylemişti. hatta dizide hiçbir karakterin hiçbir sahnede oturmadığını da bize ilk kendisi fark ettirmişti. o kadar sene izledik, bu hocamız söyleyene kadar hiçbirimiz fark etmemişiz sınıftakilerden harbiden de. ahaha. peki bunu siz fark etmiş miydiniz? yani buna dikkat etmiş miydiniz? yanıtlarınızı 0900-909-99-99 numarasından bize iletebilirsiniz.

bir  lee phillip bell ve  william j. bell dizisidir.

1973 yılından beri yayımlanan, toplamda on üç bin beş yüz bölüm sayısını geçmiş olan ve bir dönem türk televizyonlarında da büyük bir izleyici kitlesi tarafından izlenen pembe dizidir.

dizide eric braeden dört bin bölümün üzerinde rol alırken doug davidson, peter bergman, joshua morrow, melody thomas scott ve sharon case üç bin bölümün üzerine çıkan isimlendir. iki bin bölümden fazla rol alan isimler ise ameila heinle, kate linder, michelle stafford, christian jules le blanc ve eileen davidson olmuştur.

bu kadar uzun bir zamandır sürüyor olmasına rağmen dizinin diğer tüm pembe diziler gibi dişe dokunur bir konusu yoktur. nasıl ki dallas dizisinde petrol devi insanları izlediysek bu dizide de kozmetik sektöründe çalışan iki rakip ailenin hikayesini izliyoruz.

abbot ve newman ailelerinin elli yıldır süren savaşının anlatıldığı dizinin orijinal adı the young and the restless olan diziyi  yalan rüzgârı ismiyle çevirerek dizinin logosunu kendi açımızdan da kullanılabilir kılmış olmamızdır.