warhammer 40,000 evrenindeki ırklar, normal fantastik evrenlerdeki gibi “farklı kültürler” değildir.
bunlar galaksinin ayrı ayrı ölüm yöntemleridir.
biri ruhunu yer.
biri bedenini yer.
biri kafanı kırar.
biri seni küçümseyerek harcar.
biri seni kurtaracağını söyleyip yavaş yavaş kendine katar.
biri de insanlığı korumak için insanlığı öğütür.
yani 40k’da diplomasi masası yoktur.
sadece menü vardır.
ve çoğu zaman menüde sensindir.
insanlıkla başlayalım.
imperium of man, insanlığın zaferi değil; insanlığın panik atak geçiren cesedidir. devasa, çürümüş, kutsal, paranoyak, bürokratik, acımasız. bir milyon gezegenlik bir imparatorluk düşün. sonra bu imparatorluğun her sabah “bugün de tamamen yok olmadık” diye dua ettiğini düşün.
imperium iyi değildir.
ama hayatta kalmıştır.
40k’da bu bile başarıdır.
insanlık bu evrende “kahraman tür” değildir. daha çok, galaksinin ortasında elinde paslı kılıçla duran, arkasında çocuklar, önünde cehennem olan bir manyaktır. bazen çocukları da yakar. çünkü arkasındaki çocuklar yaşasın diye önündeki gezegeni yakması gerekebilir.
bu güzel değil.
ama 40k zaten güzel şeyler evreni değil.
imperium’un mantığı basittir: önce hayatta kal, sonra günah çıkarırsın. tabii günah çıkaracak rahip de muhtemelen seni sapkın diye yakabilir. sistem böyle çalışıyor. insanlık burada ahlaklı olduğu için değil, yeterince inatçı olduğu için hâlâ var.
insan ırkı 40k’da şunu temsil eder:
çürümüş bir duvar.
duvar kanlıdır, çatlamıştır, üstünde kafatası vardır.
ama duvar yıkılırsa dışarıdaki şey daha iyi değildir.
chaos ise duvarın dışındaki şey değildir sadece.
duvarın içindeki küftür.
chaos’u “kötü ırk” diye anlatmak bile hafif kalır. chaos, evrenin ruhsal kanalizasyonudur. khorne savaş ister, nurgle çürüme ister, slaanesh sınır tanımaz arzu ister, tzeentch plan üstüne plan kurar. bunlar kötü karakter değil; insanın içindeki çamurun tanrılaşmış halidir.
en tehlikeli tarafı da bu.
chaos dışarıdan gelmez her zaman.
bazen sen çağırırsın.
bazen öfken çağırır.
bazen korkun çağırır.
bazen “ben farklıyım, ben kontrol ederim” diyen salak özgüvenin çağırır.
40k evreninde chaos’a bulaşmak, bataklığa girip “ben sadece ayakkabımı ıslatacağım” demektir. bir bakmışsın beline kadar girmişsin. sonra biri sana boynuz takmış, sen de bunu kişisel gelişim sanıyorsun.
chaos’un güzelliği şu: kimseyi zorla ikna etmesine gerek yok.
sen zaten malzemesin.
tyranidler bambaşka bir sadelik.
galaksinin dışından gelen kovan zihni. amaçları felsefi değil. politik değil. tarihsel değil. geliyorlar ve yiyorlar.
bu kadar.
tyranid, evrenin en dürüst felaketidir. sana yalan söylemez. seni dönüştürmek için manifesto yazmaz. seni aşağılamaz bile. çünkü seni kişi olarak görmez. sen onun için hikaye değilsin.
sen kalorisin.
tyranid tehdidinin korkunçluğu da burada. chaos seni kandırır. eldar seni kullanır. tau seni sisteme katar. ork seninle kavga eder. tyranid ise seni fark etmez bile. bir tarladaki buğday kadar kişisel algılanırsın.
ötekiyle empati kurmak isteyen varsa buyursun.
öteki seni sindiriyor.
orklara geçelim.
orklar galaksinin kavga eden bağırsak sesidir.
savaşmak için yaratılmışlar. savaştıkça çoğalıyorlar, büyüyorlar, neşeleniyorlar. başka ırklar savaşınca travma yaşar. ork savaşmayınca eksiklik hisseder. bunların psikoloğa gitmesi değil, psikoloğu zırhlı araca çevirmesi daha olasıdır.
ork toplumu basittir.
büyük olan haklıdır.
daha büyük olan daha haklıdır.
en büyük olan liderdir.
bu kadar.
buna bakıp “ilkel” diyebilirsin. doğru. ama aynı zamanda rahatsız edici derecede işlevsel. orkların ideolojik yalanı yok. kültürel makyajı yok. “barış için savaşıyoruz” diye yalan söylemezler. direkt savaşmak için savaşırlar.
bu yüzden neredeyse sempatikler.
neredeyse.
sonra kafanı koparıp gülüyorlar.
eldar ise galaksinin yaşlı, zengin, kibirli akrabasıdır.
her şeyi çok önceden görmüşler. çok gelişmişler. çok estetikler. çok trajikler. çok zarifler. çok bilmişler. bir de seni insan olarak aşağı yukarı çamurda debelenen hayvan gibi görüyorlar.
eldar’ın olayı budur.
sana kaba davranmaz.
seni zarifçe harcar.
bir craftworld kurtulacak diye binlerce insan ölse, eldar bunu vicdan azabıyla değil, şiirsel bir sessizlikle karşılar. çünkü onların gözünde insan ömrü kısa, insan aklı kaba, insan medeniyeti gürültülü, insan trajedisi istatistiktir.
eldar kötülüğü kibar yapar.
bu daha sinir bozucu.
çünkü ork seni döverken en azından dürüsttür. eldar seni feda ederken sanki evrensel denge adına sana iyilik yapmış gibi bakar. insanın kafasını en çok bu bozar.
eldar’a güvenmek mi?
güvenirsin.
sonra bir gün anlarsın ki sen ittifak değil, satranç taşıymışsın.
dark eldar ise eldar’ın “zarafet yeterli değil, biraz da ruh hastalığı ekleyelim” halidir.
bunlar sadece kötü değildir. kötülüğü sanat galerisine çevirmişlerdir. acı onlar için ekonomi, eğlence, dinlenme, estetik, beslenme ve hobi faaliyetidir. normal bir kötü adam birini öldürür. dark eldar önce neden hemen öldürmenin fazla sıradan olduğunu anlatır.
bunlarla karşılaşırsan ölüm kötü seçenek değildir.
hatta bazen premium çıkış paketidir.
dark eldar’ın varlığı bile 40k’nın ne kadar hasta bir evren olduğunu anlatmaya yeter. başka evrende “en kötü kabus” diye yazılacak şey, burada sadece fraksiyonlardan biridir. galaksi o kadar kötü ki sadist uzay korsanları bile sırada bekliyor.
necronlar ise ölümden sonra pişmanlığın metal iskelet giymiş halidir.
bir zamanlar canlıydılar. sonra ölümsüzlük, güç, sonsuzluk derken ruhlarını sattılar. şimdi mezar dünyalarından uyanıyorlar ve galaksiye yaşlı ev sahibi gibi bakıyorlar.
“buralar bizimdi.”
“siz de kimsiniz?”
“bu organik gürültü ne?”
necronların kibri eldar’ınkinden farklı. eldar seni aşağı görür çünkü kendini yüksek görür. necron seni yanlışlıkla evin içine girmiş böcek gibi görür. onlara göre biyolojik yaşam kirli, kısa ömürlü, anlamsız ve düzensizdir.
adamlar haklı mı?
hayır.
ama galaksinin haline bakınca haksız olduklarını kanıtlamak da zor.
necron tehdidi komik şekilde bürokratiktir. mezardan çıkmışlar ama hâlâ tapu kavgası yapıyorlar. milyonlarca yıl uyumuş metal hanedanlar, galaksiye “biz yokken burayı kim bu hale getirdi” diye kızıyor.
haklılar.
ama çözüm olarak herkesi silmek istemeleri biraz fazla site yöneticisi tavrı.
tau ise 40k evreninin gülümseyen problemidir.
greater good derler. ortak iyilik. birlik. düzen. teknoloji. daha temiz zırh, daha düzgün propaganda, daha az kafatası. ilk bakışta insan “galakside aklı başında birileri var galiba” der.
sonra 40k olduğunu hatırlarsın.
tau’nun tehlikesi, seni hemen öldürmemesidir. bu evrende hemen öldürmeyen şeye dikkat edeceksin. çünkü ya sonra öldürür ya da seni kendisine dönüştürür. tau’nun sistemi yumuşak görünür. ama yumuşaklık her zaman merhamet değildir. bazen sadece daha iyi paketlenmiş kontroldür.
imperium seni bağırarak ezer.
tau seni gülümseyerek hizaya sokar.
ikincisi daha kibar görünür.
ama zincir zincirdir.
tau’nun en komik tarafı, galaksinin gerçek ölçeğini tam kavrayamamış iyimser yeni çocuk gibi durmasıdır. etrafında chaos tanrıları, tyranid sürüleri, ork waaagh’ları, necron mezar dünyaları, imperium’un kıyma makinesi var. tau hâlâ “ortak iyilik” diyor.
tatlı.
çok tatlı.
ilk hive fleet geldiğinde tatlılık protein olur.
votann, yani leagues of votann, galaksinin muhasebeci madenci amcaları gibi durur ama 40k’da muhasebeci bile railgun taşır.
kısa boylu, dayanıklı, pragmatik, klan mantığı olan, teknolojiye daha mantıklı yaklaşan, kaynak odaklı bir kültür. bunlarda imperium’daki dini teknoloji paniği yok. daha pratikler. ama bu onları “iyi” yapmıyor. sadece daha az delirmiş görünmelerini sağlıyor.
40k’da daha az delirmiş görünmek zaten şüpheli bir durumdur.
votann’ın olayı şu: hesap yaparlar. kaynak bakarlar. kâr-zarar çıkarırlar. sonra gerekirse seni maden sahası engeli olarak görürler. galaksinin ortasında “biz sadece işimize bakıyoruz” diyen herkese dikkat edeceksin. çünkü genelde işinin içinde senin gezegenin de vardır.
onlar belki chaos kadar korkunç değil.
ama excel tablosuyla gelen felaket de felakettir.
son olarak genestealer cults var.
bunlar tyranid tehdidinin “içeriden abonelik sistemi”dir.
bir gezegene sızarlar. aileye girerler. topluma girerler. işçi sınıfına, dini yapılara, isyan hareketlerine, yeraltına yayılırlar. sonra herkes kendini kurtuluş hareketinde sanırken aslında gezegenini tyranid sofrasına hazırlıyordur.
bu çok 40k bir şey.
devrim yaptığını sanıyorsun.
meğer menü düzenliyormuşsun.
genestealer cults’ın korkunçluğu burada. çünkü uzaylı tehdidi dışarıdan gelince savunma kurarsın. içeriden gelince komşun, kardeşin, iş arkadaşın, vaizin, liderin olabilir. bir noktadan sonra kimin insan, kimin davet mektubu olduğunu bilemezsin.
40k paranoyası böyle beslenir.
ve bazen paranoyak olmak haklı çıkmaktır.
bütün bu ırklara bakınca 40k’nın neden çalıştığı daha net görünür.
çünkü hiçbir fraksiyon “iyi taraf” değildir.
hepsi başka bir korkunun vücut bulmuş halidir.
imperium: hayatta kalmak için insanlığını kaybeden insanlık.
chaos: insanın içindeki pisliğin tanrılaşması.
tyranid: anlamı olmayan açlık.
ork: savaşın çocuk gibi neşelenmiş hali.
eldar: zarif bencillik.
dark eldar: acının ekonomisi.
necron: ölümsüzlüğün pişmanlığı.
tau: gülümseyen asimilasyon.
votann: pragmatik çıkarın zırh giymiş hali.
genestealer cults: kurtuluş diye gelen sofra hazırlığı.
bu yüzden warhammer 40,000 evreninde “ırklar arası barış” fikri kulağa güzel değil, komik gelir.
çünkü burada herkesin barıştan anladığı başka.
imperium için barış: sapkın kalmaması.
ork için barış: sıkıcı bir felaket.
tyranid için barış: herkesin yenmiş olması.
necron için barış: organik hayatın susması.
tau için barış: herkesin aynı broşüre imza atması.
eldar için barış: kendi türlerinin hayatta kalması.
chaos için barış: zaten hakaret.
bu evrende kimse masum değil.
sadece bazıları suçu daha estetik işliyor.
40k’yı sevdiren şey de bu. temiz taraf yok. güvenli seçenek yok. tatlı mesaj yok. evrenin her köşesinde başka bir ahlaki lağım var. ama her fraksiyon kendi içinde tutarlı. hepsinin bir işlevi, bir korkusu, bir cazibesi, bir felaketi var.
iyi evren böyle kurulur.
herkesi sevilebilir yaparak değil.
herkesi unutulmaz derecede tehlikeli yaparak.
warhammer 40,000’da ırklar birlikte yaşamayı öğrenemez.
çünkü bu galakside birlikte yaşamak için önce birbirini insan yerine koymak gerekir.
ve burada çoğu ırk insanı zaten yemek, yakmak, kullanmak, dönüştürmek, küçümsemek ya da silmek istiyor.
geriye ne kalıyor?
bolter.
dua.
paranoya.
ve çok kötü komşularla dolu bir galaksi.
bunlar galaksinin ayrı ayrı ölüm yöntemleridir.
biri ruhunu yer.
biri bedenini yer.
biri kafanı kırar.
biri seni küçümseyerek harcar.
biri seni kurtaracağını söyleyip yavaş yavaş kendine katar.
biri de insanlığı korumak için insanlığı öğütür.
yani 40k’da diplomasi masası yoktur.
sadece menü vardır.
ve çoğu zaman menüde sensindir.
insanlıkla başlayalım.
imperium of man, insanlığın zaferi değil; insanlığın panik atak geçiren cesedidir. devasa, çürümüş, kutsal, paranoyak, bürokratik, acımasız. bir milyon gezegenlik bir imparatorluk düşün. sonra bu imparatorluğun her sabah “bugün de tamamen yok olmadık” diye dua ettiğini düşün.
imperium iyi değildir.
ama hayatta kalmıştır.
40k’da bu bile başarıdır.
insanlık bu evrende “kahraman tür” değildir. daha çok, galaksinin ortasında elinde paslı kılıçla duran, arkasında çocuklar, önünde cehennem olan bir manyaktır. bazen çocukları da yakar. çünkü arkasındaki çocuklar yaşasın diye önündeki gezegeni yakması gerekebilir.
bu güzel değil.
ama 40k zaten güzel şeyler evreni değil.
imperium’un mantığı basittir: önce hayatta kal, sonra günah çıkarırsın. tabii günah çıkaracak rahip de muhtemelen seni sapkın diye yakabilir. sistem böyle çalışıyor. insanlık burada ahlaklı olduğu için değil, yeterince inatçı olduğu için hâlâ var.
insan ırkı 40k’da şunu temsil eder:
çürümüş bir duvar.
duvar kanlıdır, çatlamıştır, üstünde kafatası vardır.
ama duvar yıkılırsa dışarıdaki şey daha iyi değildir.
chaos ise duvarın dışındaki şey değildir sadece.
duvarın içindeki küftür.
chaos’u “kötü ırk” diye anlatmak bile hafif kalır. chaos, evrenin ruhsal kanalizasyonudur. khorne savaş ister, nurgle çürüme ister, slaanesh sınır tanımaz arzu ister, tzeentch plan üstüne plan kurar. bunlar kötü karakter değil; insanın içindeki çamurun tanrılaşmış halidir.
en tehlikeli tarafı da bu.
chaos dışarıdan gelmez her zaman.
bazen sen çağırırsın.
bazen öfken çağırır.
bazen korkun çağırır.
bazen “ben farklıyım, ben kontrol ederim” diyen salak özgüvenin çağırır.
40k evreninde chaos’a bulaşmak, bataklığa girip “ben sadece ayakkabımı ıslatacağım” demektir. bir bakmışsın beline kadar girmişsin. sonra biri sana boynuz takmış, sen de bunu kişisel gelişim sanıyorsun.
chaos’un güzelliği şu: kimseyi zorla ikna etmesine gerek yok.
sen zaten malzemesin.
tyranidler bambaşka bir sadelik.
galaksinin dışından gelen kovan zihni. amaçları felsefi değil. politik değil. tarihsel değil. geliyorlar ve yiyorlar.
bu kadar.
tyranid, evrenin en dürüst felaketidir. sana yalan söylemez. seni dönüştürmek için manifesto yazmaz. seni aşağılamaz bile. çünkü seni kişi olarak görmez. sen onun için hikaye değilsin.
sen kalorisin.
tyranid tehdidinin korkunçluğu da burada. chaos seni kandırır. eldar seni kullanır. tau seni sisteme katar. ork seninle kavga eder. tyranid ise seni fark etmez bile. bir tarladaki buğday kadar kişisel algılanırsın.
ötekiyle empati kurmak isteyen varsa buyursun.
öteki seni sindiriyor.
orklara geçelim.
orklar galaksinin kavga eden bağırsak sesidir.
savaşmak için yaratılmışlar. savaştıkça çoğalıyorlar, büyüyorlar, neşeleniyorlar. başka ırklar savaşınca travma yaşar. ork savaşmayınca eksiklik hisseder. bunların psikoloğa gitmesi değil, psikoloğu zırhlı araca çevirmesi daha olasıdır.
ork toplumu basittir.
büyük olan haklıdır.
daha büyük olan daha haklıdır.
en büyük olan liderdir.
bu kadar.
buna bakıp “ilkel” diyebilirsin. doğru. ama aynı zamanda rahatsız edici derecede işlevsel. orkların ideolojik yalanı yok. kültürel makyajı yok. “barış için savaşıyoruz” diye yalan söylemezler. direkt savaşmak için savaşırlar.
bu yüzden neredeyse sempatikler.
neredeyse.
sonra kafanı koparıp gülüyorlar.
eldar ise galaksinin yaşlı, zengin, kibirli akrabasıdır.
her şeyi çok önceden görmüşler. çok gelişmişler. çok estetikler. çok trajikler. çok zarifler. çok bilmişler. bir de seni insan olarak aşağı yukarı çamurda debelenen hayvan gibi görüyorlar.
eldar’ın olayı budur.
sana kaba davranmaz.
seni zarifçe harcar.
bir craftworld kurtulacak diye binlerce insan ölse, eldar bunu vicdan azabıyla değil, şiirsel bir sessizlikle karşılar. çünkü onların gözünde insan ömrü kısa, insan aklı kaba, insan medeniyeti gürültülü, insan trajedisi istatistiktir.
eldar kötülüğü kibar yapar.
bu daha sinir bozucu.
çünkü ork seni döverken en azından dürüsttür. eldar seni feda ederken sanki evrensel denge adına sana iyilik yapmış gibi bakar. insanın kafasını en çok bu bozar.
eldar’a güvenmek mi?
güvenirsin.
sonra bir gün anlarsın ki sen ittifak değil, satranç taşıymışsın.
dark eldar ise eldar’ın “zarafet yeterli değil, biraz da ruh hastalığı ekleyelim” halidir.
bunlar sadece kötü değildir. kötülüğü sanat galerisine çevirmişlerdir. acı onlar için ekonomi, eğlence, dinlenme, estetik, beslenme ve hobi faaliyetidir. normal bir kötü adam birini öldürür. dark eldar önce neden hemen öldürmenin fazla sıradan olduğunu anlatır.
bunlarla karşılaşırsan ölüm kötü seçenek değildir.
hatta bazen premium çıkış paketidir.
dark eldar’ın varlığı bile 40k’nın ne kadar hasta bir evren olduğunu anlatmaya yeter. başka evrende “en kötü kabus” diye yazılacak şey, burada sadece fraksiyonlardan biridir. galaksi o kadar kötü ki sadist uzay korsanları bile sırada bekliyor.
necronlar ise ölümden sonra pişmanlığın metal iskelet giymiş halidir.
bir zamanlar canlıydılar. sonra ölümsüzlük, güç, sonsuzluk derken ruhlarını sattılar. şimdi mezar dünyalarından uyanıyorlar ve galaksiye yaşlı ev sahibi gibi bakıyorlar.
“buralar bizimdi.”
“siz de kimsiniz?”
“bu organik gürültü ne?”
necronların kibri eldar’ınkinden farklı. eldar seni aşağı görür çünkü kendini yüksek görür. necron seni yanlışlıkla evin içine girmiş böcek gibi görür. onlara göre biyolojik yaşam kirli, kısa ömürlü, anlamsız ve düzensizdir.
adamlar haklı mı?
hayır.
ama galaksinin haline bakınca haksız olduklarını kanıtlamak da zor.
necron tehdidi komik şekilde bürokratiktir. mezardan çıkmışlar ama hâlâ tapu kavgası yapıyorlar. milyonlarca yıl uyumuş metal hanedanlar, galaksiye “biz yokken burayı kim bu hale getirdi” diye kızıyor.
haklılar.
ama çözüm olarak herkesi silmek istemeleri biraz fazla site yöneticisi tavrı.
tau ise 40k evreninin gülümseyen problemidir.
greater good derler. ortak iyilik. birlik. düzen. teknoloji. daha temiz zırh, daha düzgün propaganda, daha az kafatası. ilk bakışta insan “galakside aklı başında birileri var galiba” der.
sonra 40k olduğunu hatırlarsın.
tau’nun tehlikesi, seni hemen öldürmemesidir. bu evrende hemen öldürmeyen şeye dikkat edeceksin. çünkü ya sonra öldürür ya da seni kendisine dönüştürür. tau’nun sistemi yumuşak görünür. ama yumuşaklık her zaman merhamet değildir. bazen sadece daha iyi paketlenmiş kontroldür.
imperium seni bağırarak ezer.
tau seni gülümseyerek hizaya sokar.
ikincisi daha kibar görünür.
ama zincir zincirdir.
tau’nun en komik tarafı, galaksinin gerçek ölçeğini tam kavrayamamış iyimser yeni çocuk gibi durmasıdır. etrafında chaos tanrıları, tyranid sürüleri, ork waaagh’ları, necron mezar dünyaları, imperium’un kıyma makinesi var. tau hâlâ “ortak iyilik” diyor.
tatlı.
çok tatlı.
ilk hive fleet geldiğinde tatlılık protein olur.
votann, yani leagues of votann, galaksinin muhasebeci madenci amcaları gibi durur ama 40k’da muhasebeci bile railgun taşır.
kısa boylu, dayanıklı, pragmatik, klan mantığı olan, teknolojiye daha mantıklı yaklaşan, kaynak odaklı bir kültür. bunlarda imperium’daki dini teknoloji paniği yok. daha pratikler. ama bu onları “iyi” yapmıyor. sadece daha az delirmiş görünmelerini sağlıyor.
40k’da daha az delirmiş görünmek zaten şüpheli bir durumdur.
votann’ın olayı şu: hesap yaparlar. kaynak bakarlar. kâr-zarar çıkarırlar. sonra gerekirse seni maden sahası engeli olarak görürler. galaksinin ortasında “biz sadece işimize bakıyoruz” diyen herkese dikkat edeceksin. çünkü genelde işinin içinde senin gezegenin de vardır.
onlar belki chaos kadar korkunç değil.
ama excel tablosuyla gelen felaket de felakettir.
son olarak genestealer cults var.
bunlar tyranid tehdidinin “içeriden abonelik sistemi”dir.
bir gezegene sızarlar. aileye girerler. topluma girerler. işçi sınıfına, dini yapılara, isyan hareketlerine, yeraltına yayılırlar. sonra herkes kendini kurtuluş hareketinde sanırken aslında gezegenini tyranid sofrasına hazırlıyordur.
bu çok 40k bir şey.
devrim yaptığını sanıyorsun.
meğer menü düzenliyormuşsun.
genestealer cults’ın korkunçluğu burada. çünkü uzaylı tehdidi dışarıdan gelince savunma kurarsın. içeriden gelince komşun, kardeşin, iş arkadaşın, vaizin, liderin olabilir. bir noktadan sonra kimin insan, kimin davet mektubu olduğunu bilemezsin.
40k paranoyası böyle beslenir.
ve bazen paranoyak olmak haklı çıkmaktır.
bütün bu ırklara bakınca 40k’nın neden çalıştığı daha net görünür.
çünkü hiçbir fraksiyon “iyi taraf” değildir.
hepsi başka bir korkunun vücut bulmuş halidir.
imperium: hayatta kalmak için insanlığını kaybeden insanlık.
chaos: insanın içindeki pisliğin tanrılaşması.
tyranid: anlamı olmayan açlık.
ork: savaşın çocuk gibi neşelenmiş hali.
eldar: zarif bencillik.
dark eldar: acının ekonomisi.
necron: ölümsüzlüğün pişmanlığı.
tau: gülümseyen asimilasyon.
votann: pragmatik çıkarın zırh giymiş hali.
genestealer cults: kurtuluş diye gelen sofra hazırlığı.
bu yüzden warhammer 40,000 evreninde “ırklar arası barış” fikri kulağa güzel değil, komik gelir.
çünkü burada herkesin barıştan anladığı başka.
imperium için barış: sapkın kalmaması.
ork için barış: sıkıcı bir felaket.
tyranid için barış: herkesin yenmiş olması.
necron için barış: organik hayatın susması.
tau için barış: herkesin aynı broşüre imza atması.
eldar için barış: kendi türlerinin hayatta kalması.
chaos için barış: zaten hakaret.
bu evrende kimse masum değil.
sadece bazıları suçu daha estetik işliyor.
40k’yı sevdiren şey de bu. temiz taraf yok. güvenli seçenek yok. tatlı mesaj yok. evrenin her köşesinde başka bir ahlaki lağım var. ama her fraksiyon kendi içinde tutarlı. hepsinin bir işlevi, bir korkusu, bir cazibesi, bir felaketi var.
iyi evren böyle kurulur.
herkesi sevilebilir yaparak değil.
herkesi unutulmaz derecede tehlikeli yaparak.
warhammer 40,000’da ırklar birlikte yaşamayı öğrenemez.
çünkü bu galakside birlikte yaşamak için önce birbirini insan yerine koymak gerekir.
ve burada çoğu ırk insanı zaten yemek, yakmak, kullanmak, dönüştürmek, küçümsemek ya da silmek istiyor.
geriye ne kalıyor?
bolter.
dua.
paranoya.
ve çok kötü komşularla dolu bir galaksi.
