ulu önderimiz, baş komutanımız ve baş öğretmenimiz. ülkemizin kurucusu ve ilk cumhurbaşkanımız. askeri dehasının yanı sıra, siyasette de ayrı bir deha örneğidir kendisi. düşmanlarının bile saygısını kazanmış, devrimleri ile karanlıkları aydınlatmış gerçek bir lider.
1881 yılında selanik'te dünyaya geldi. babası ali rıza bey, annesi zübeyde hanımdı. zor bir çocukluk geçirdi. sonrası askeri okullarda elde ettiği üstün başarılar ve terfiler ile geçti. tabi bu arada "hasta adam" osmanlı imparatorluğu çökmek üzereydi. 7 düvel egemenliğimize göz dikmişti ve harekete geçmişti. mustafa kemal paşa kayıtsız kalmadı, kendisi gibi vatansever kurmaylarıyla beraber halkı örgütleyip kurtuluş mücadelesini başlattı.
savaş sona erdiğinde ortada bir imparatorluk enkazı, her şeyini kaybetmiş fakir bir halk, korkunç bir dış borç kalmıştı elimizde. işte o noktada devrimleri ile hayata döndürdü ülkemizi. cumhuriyeti ilan etti. 10. yıl marşında da geçtiği üzere "demir ağlarla ördük anayurdu dört baştan" fabrikalar, yollar... kanunlar, eğitim seferberliği... dünyanın birçok ülkesinden önce bizim ülkemizde kadınlara medeni kanunda eşitlik, seçme ve seçilme hakkı verildi. hatta avrupalı kadınlar, ellerinde "bizim türk kadınlarından neyimiz eksik" yazan pankartlarla, kendi hakları için eylem yaptılar. okuma yazma bilmeyen halkı köy enstitüsü ile tanıştırdı çiçeği burnunda cumhuriyetimiz. siz bakmayın bazı kesimlerin dedelerinin mezar taşını okuyamama şikayetine. osmanlı'nın son döneminde okuma yazma oranı zaten çok düşüktü. ayrıca arap alfabesi türkçe yazmak için uygun bir alfabe de değildi.
mustafa kemal atatürk 1938 yılında maalesef çok genç yaşta hayata gözlerini yumdu. ama o hasta hali ile kendisine mesele edindiği hatay'ı sınırlarımıza dahil etmeden göçüp gitmedi.
bize düşen onu sadece anmak değil, devrimleri ile açtığı yolda devam etmek, onun izinden gitmek ve hatta onu geçmektir.
böyle büyük ve fedakar bir devlet yetkilisini sevmemek, vatan hainliğinin turnusolu olabilir ancak.
biliyorum, bu yazdıklarım o'nu anlatmaya yetmez ama o'nu hakkını vererek anlatmaya kalksam da bu sefer 100000 karakter sınırı yetmeyecek.
saygı, minnet ve özlemle anıyorum atamızı...
1881 yılında selanik'te dünyaya geldi. babası ali rıza bey, annesi zübeyde hanımdı. zor bir çocukluk geçirdi. sonrası askeri okullarda elde ettiği üstün başarılar ve terfiler ile geçti. tabi bu arada "hasta adam" osmanlı imparatorluğu çökmek üzereydi. 7 düvel egemenliğimize göz dikmişti ve harekete geçmişti. mustafa kemal paşa kayıtsız kalmadı, kendisi gibi vatansever kurmaylarıyla beraber halkı örgütleyip kurtuluş mücadelesini başlattı.
savaş sona erdiğinde ortada bir imparatorluk enkazı, her şeyini kaybetmiş fakir bir halk, korkunç bir dış borç kalmıştı elimizde. işte o noktada devrimleri ile hayata döndürdü ülkemizi. cumhuriyeti ilan etti. 10. yıl marşında da geçtiği üzere "demir ağlarla ördük anayurdu dört baştan" fabrikalar, yollar... kanunlar, eğitim seferberliği... dünyanın birçok ülkesinden önce bizim ülkemizde kadınlara medeni kanunda eşitlik, seçme ve seçilme hakkı verildi. hatta avrupalı kadınlar, ellerinde "bizim türk kadınlarından neyimiz eksik" yazan pankartlarla, kendi hakları için eylem yaptılar. okuma yazma bilmeyen halkı köy enstitüsü ile tanıştırdı çiçeği burnunda cumhuriyetimiz. siz bakmayın bazı kesimlerin dedelerinin mezar taşını okuyamama şikayetine. osmanlı'nın son döneminde okuma yazma oranı zaten çok düşüktü. ayrıca arap alfabesi türkçe yazmak için uygun bir alfabe de değildi.
mustafa kemal atatürk 1938 yılında maalesef çok genç yaşta hayata gözlerini yumdu. ama o hasta hali ile kendisine mesele edindiği hatay'ı sınırlarımıza dahil etmeden göçüp gitmedi.
bize düşen onu sadece anmak değil, devrimleri ile açtığı yolda devam etmek, onun izinden gitmek ve hatta onu geçmektir.
böyle büyük ve fedakar bir devlet yetkilisini sevmemek, vatan hainliğinin turnusolu olabilir ancak.
biliyorum, bu yazdıklarım o'nu anlatmaya yetmez ama o'nu hakkını vererek anlatmaya kalksam da bu sefer 100000 karakter sınırı yetmeyecek.
saygı, minnet ve özlemle anıyorum atamızı...
