geride az eser bırakmış olsa da hem marko paşa yıllarında hem de kürk mantolu madonna ve kuyucaklı yusuf eseri ile türk edebiyatında önemli bir yere sahip olan ve kalleşçe bir cinayete giden sabahattin ali'nin benim en sevdiğim romanı olan içimizdeki şeytan kitabının uyarlamasıdır bu tek kişilik oyun.
oyunu çanakkale belediye sahnesinde izledim. dekor sadece ortaya serilmiş beyaz bir bez ve karanlık bir arka plandan oluşuyor, lütfi can bulut ise bir baston ve şapka kullanıyordu aksesuar olarak.
başlarda oyun sesli kitap dinlemek gibi bir hissiyat uyandırdı. sıkılmadım ama sıkılacakmışım gibi bir endişeye kapıldım. ancak daha sonra oyuncu sahnede resmen devleşti.
ömer karakterinin ağzından dinlediğimiz hikayede nihat'ı bastonun ucuna takılan şapka ile; macide'yi, ömer'in teyzesini ve veznedarı ses tonu ve mimiklerle o kadar iyi canladırdı ki lütfi can bulut sanki sahnede birden fazla oyuncu vardı.
oyuncunun sesini ve sahneyi kullanması, yapılan ışık oyunları ve muhteşem finali ile harika bir oyundu.
