mutsuzluğa doyum

bir peter handke kitabıdır.

nobel edebiyat ödülünü aldıktan sonra, özellikle sonrasında ciddi eleştiriler aldı peter handke. bu eleştirilerin çoğu siyasi idi. kendisi ile siyasaten asla aynı yerde, hatta yakın yerlerde olma ihtimalim olmasa da bu tavır peter handke'nin çok büyük bir yazar olduğu düşüncemi asla etkilemez.

ne zaman elime bir peter handke kitabı geçse aynı kaotik ruh haline bürünürüm. kitabın içinde beni nelerin beklediğine dair keskin ve can yakan bir telaş duyarım. bence bu duyguyu kalecinin penaltı anındaki endişesi ile karıştırmak bile mümkün olabilir ama biz oralara girmeyelim şimdilik.

mutsuzluğa doymak mümkün müdür, bilemem. insan hangi aşamaya kadar dolar, boğulma sınırına gelir? bundan da emin değilim. ama mutsuzluk bir doyum noktasına ulaşınca insanın tutabileceği en yakın yol başındaki darağacının bir iki tatlı sözle çelinmesine izin vermeyen intihar fikridir.

bu kitabını peter handke intihar eden annesi için yazmış. biliyorum anne ve intihar sözcükleri aynı cümle içinde hiç yakışık almadı ve ben unutmadan bu sözcükleri iki kez cümle içinde kullandım. üzgünüm bunun için.

peter handke de üzgün. ve ne kadar üzgün olduğunu, o belli etmemeye çalışsa da bu kitaptan anlıyor insan.