the worst person in the world

oslo üçlemesinin son filmi.

türkiye'de bu dönemde yaşamaya çalışmaya çalışan bir z kuşağı olarak fazlaca sövdüğüm bir film oldu.
o kadar sövdüm ki karakterlerin boktan davranışlarına sövmeyi unuttum çoğu noktada.

yani öyle bir film ki ekonomik kaygısı olan bir adet insan bile yok.
hadi onu geçtim, başkarakterin kafasında 'ulan acaba bu yaşımda bu mesleğe geçersem ilerleyebilir miyim' düşüncesi bile yok.
insanların öyle bir derdi yok çünkü, gelecek kaygısında boğulmaları gereken bir düzende değiller.
e bu düzende olmadıkları için de kendilerine silkimsonik dertler yaratarak hayatlarına kendi çaplarında bir ekşın sağlamaya çalışıyor gibiler.

dert küçümsemek gibi de değil ama imreniyorum işte anlıyor musunuz..
ben de istiyorum ulan. ben de şu genç yaşımda istediğim bölüme keyfimin istediği bir anda geçiş yapabilip gelecek kaygım olmadan sadece kendi isteklerim doğrultusunda ilerlemeyi ve istediğim şeyi istediğim anda bırakabilmeyi, geleceği düşünmek zorunda kalmamayı, düşüneceksem bile bunun ülke şartlarının getirdiği bir düzende değil de sadece düşünmem gerektiği için düşünebilmeyi ben de istiyorum.
imreniyorum yani açıkçası.

neyse işte.
öyleli sinir etme potansiyeli olan bir film.