kadıköy maarif koleji'nde okuduktan sonra boğaziçi üniversitesi ingiliz dili ve edebiyatı bölümü'ne girdi. üniversite yıllarında özellikle sylvia plath'a ilgi duydu. bitirme tezini de plath'ın şiirlerindeki intihar teması üzerine hazırladı. yıllar sonra nilgün marmara'nın kendi hayatının da benzer bir sonla bitmesi yüzünden bu ayrıntı neredeyse kaçınılmaz biçimde biyografisinin merkezine yerleşti..
üniversiteden sonra çeşitli işlerde çalıştı. bir dönem eşi kaan önal'la birlikte libya'da yaşadı. sonra istanbul'a döndü.
80'lerin istanbul edebiyat çevresinin içindeydi. cemal süreya, ece ayhan, ilhan berk, küçük iskender gibi isimlerle yollarının kesiştiği bir dünyadan söz ediyoruz.. insanların arasında ama yazdıklarını okuyunca insan onun sürekli biraz dışarıda durduğu hissine kapılıyor.. üstelik fotoğraflarına baktığınızda insanın kafasındaki o karanlık şair klişesine de pek uymaz. gülümseyen fotoğrafları vardır. arkadaşları vardır. sofralar, sohbetler, yolculuklar, gündelik hayat vardır.
“uçurumlar var, var uçurumlar diyorum ben insanla insan arasında, kendiyle kendi arasında, kendiyle başkası arasında…”
"burada daha ne kadar öleceğim? yeryüzüyle gökyüzünün aracı olarak bulutu haraca kestiğimiz yerde? ben size alışamam."
“yabancıların en yakınıydın sen!”
“bir şeyden kaçıyorum bir şeyden,
kendim bulamıyorum.
dönüp gelip kendime yerleşemiyorum”
“ey, iki adımlık yerküre
senin bütün arka bahçelerini
gördüm ben!”
en merak ettiğim yirmi dokuz yıl boyunca dünyaya bakıp ne gördüğü?
