house of the dragon

targaryen hanedanı'nın kendi içindeki taht kavgasını ve westeros'u sürüklediği yıkıcı iç savaşı anlatan, game of thrones'un yaklaşık 200 yıl öncesinde geçen bir dizi.
3. sezonun finalini geçen hafta izledik. ilk defa bir sonraki sezonu için heyecanlandım.
ilk iki sezonda çarpık ilişkiler, sürekli doğuran kadınlar ve salonlarda bitmek bilmeyen siyasi tartışmalardan açıkçası gına gelmişti. game of thrones'ta sevdiğim şey savaş, strateji ve ailelerin iktidar mücadelesiydi. house of the dragonsun 3. sezonu ve özellikle 8. bölüm nihayet bana bunu verdi diyebilirim.

rhaenyra'nın kişilik dönüşümü, savaşın acımasızlığı, targaryenlerin taht uğruna kafayı kırması ve ejderhaların kontrolsüz kullanımının yarattığı yıkım hem trajik hem de etkileyiciydi. son bölümde ulf'un ihaneti ve ejderhasıyla hem yeşilleri hem siyahları yakması savaş ve insanlardan resmen tiksinti oluşturdu. ejderhaların ne kadar büyük bir güç olduğunu değil, bu gücün kontrolden çıktığında nasıl bir felakete dönüştüğünü görmüş oldum. sağolasın martin.

helaena'nın ölümüne gerçekten üzüldüm. ormund'un starklar tarafından öldürülmesi ise ayrıca çok etkileyiciydi. game of thrones'tan beri starklara olan hayranlığım bir kez daha pekişti. aegon ve aemond'un karşılaşması da bence dizinin en güzel sahnelerinden biriydi.

game of thrones ile karşılaştırınca, orada daha geniş bir dünyada aileler, ittifaklar ve stratejiler üzerinden ilerleyen bir iktidar mücadelesi vardı. burada ise aynı olayın targaryenler içindeki çok daha çarpık ve yıkıcı halini görüyoruz. aileler ve özellikleri yüzyıllardır pek değişmiyor. starklarda onur ve aile, targaryenlerde güç ve iktidar hırsı kuşaktan kuşağa devam ediyor. iktidar için her şeyi meşru gören güç sahipleri de öyle.

daha sayılacak çok şey var ama ben 3. sezonun 8. bölümünü house of the dragon'ın şu ana kadarki en beğendiğim bölümü ilan ediyorum. savaş, strateji, ihanet, ejderhalar ve karakterlerin giderek karanlıklaşması açısından aradığım game of thrones hissini en çok bu bölümde aldım. bölüm bittiğinde ise geriye zaferden çok savaşın yarattığı yıkım ve insanın iktidar uğruna neleri göze alabildiğine dair ciddi bir tiksinti kalıyor.