tatar çölü

bir dino buzzati kitabıdır.

okuduğum üçüncü dino buzzati kitabı oldu bu kitap. daha önce yaşlı ormanın gizemi ve büyük portre büyük sır isimli kitaplarını okumuş, çok beğenmiştim.

bazı yazarlara çok geç kalıyorum. dino buzzati de bu yazarlardan biri. nedense onu okumayı hep erteledim. tatar çölü romanını ise okumak içimden hiç gelmedi bu zamana kadar. halbuki kitap defalarca karşıma çıktı. cehalet çok zor bir şey.

giovanni drogo genç bir subay olarak bastiani kalesine atanır. bu kale benzerlerinden farklı değildir aslında. yani bir kaledir en nihayetinde ama bu kalede beklemek kaderdir. kuzeyden gelecek olan o hain, çok güçlü ama bir türlü gelmeyen düşmanı beklemek kaledeki herkesin günlük mesaisinin bir parçasıdır. giaovanni drogo'nun da öyle.

aslında düşman çıkıp gelse her şey yoluna girecektir. ama gelmez. bazen gelir gibi olur. ama bekleyiş sürer. çölün içine dalıp gider birçok adamın bakışları. bir hareket olsa çölde onların hayatında da bir hareket olacaktır. sıradanlık son bulacaktır. herkes bekler. giovanni drogo da öyle.

kitapta franz kafka'nın ayak izlerini görmek elbette ki mümkün. herkes görür bunu. bir yandan da samuel beckett'in godot'yu beklerken'i ve j. m. coetzee'nin barbarları beklerken eseri de gelir insanın aklına.

muhteşem bir kitaptı.