kendinin en iyi versiyonu

son senelerde her yerde gördüğüm, birçok kişiden duyduğum cümle.
az önce yine gördüm bak.
kendinin en iyi versiyonu ne ya? proje miyim ben?
sistemi saldık, sorunları hasır altı ettik, bir ben mi kaldım yine yeterince kendimi bir şeyler için suçlamıyormuşum gibi sürekli kendimi suçlayacak?
daha sağlıklı beslen, daha çok eğitim al, daha az telefona bak ama bunun bilincine de telefondan izlediğin şeylerle ulaş, daha çok üret, daha çok kendini sev. ne zaman bitecek bu sürekli "kendini gerçekleştirme" hali?
kendini gerçekleştirmeyi bu şekilde görse maslow üzülür müydü acaba? sen üzülme iki gözüm sen incinme.
ne bu performans kaygısı?
niye olduğum kişi olarak kendimi kabul etmek yerine, sürekli biri olmaya çalışıyorum? neden hep gelecek zaman?
tamam bir yerde, başkalarının senden beklediği kişiye dönüşmek yerine, nasıl yaşamak istediğine odaklanmayla ilgiliyse sorun yok da. hay neoliberalizminize tüküreyim ya.
sinirlendim gece gece.
imam hatiplere ek olarak şu instagram psikologları da kapatılsın.
bıktım ya. (ikieliyleomuzsilker)