hayır demeyi bilmek

şunu yapabiliyorum diye linç yiyorum, inanır mısınız?
ben eskiden beri rahatlıkla 'hayır' diyebilenlerdenim. kendimi tüketmeyi, içten içe kemirmeyi hiç sevmiyorum. ayrıca netlik kadar rahatlatıcı bir şey varken niye kendime zikzaklar çizeyim?
nihayetinde 'hayır' dediğim şeylerle ülkenin kaderini değiştirmiyorum değil mi?
kırılıyorsan da eyvallah, empati de bir yere kadar..
ben 'hayır' diyeceğim yerde başka ne söylenir bilmiyorum. cümleleri yumuşatamıyorum, belli bir

bundan birkaç yıl öncesine kadar hayır demeyi bilmediğim için sokaktan geçen rastgele bir insana bile böbreğimi verecek kıvamdaydım.
o derece bi salaklık düşünün.
hayır demenin ayıp olacağını düşünecek ve insanlara ayıp olmasın diye her boku yapabilecek kadar salak biriydim.

sonra zamanla büyüdüm ve geliştim desem de inanmayın, sadece tahammülsüzleştim.

şimdi de istemediğim şeylere 'hayır' deme lüksümü her şeyin üzerinde kullanıyorum