yazarların söylemek istedikleri

bazı eski şarkıların oluştuğu ilk anlara tanıklık etmiş olmak istiyorum bazen. o şarkının dünyada ne kadar dinleneceğini, insanları nasıl etkileyeceğini bilmeden, kulak aşinalığı olmadan ilk defa o an dinlemiş olmak istiyorum. the nutcracker, final countdown, bohemian rapshody, experience, somewhere only we know ve daha niceleri. şu an hissettiğim gibi mi hissederdim mesela bunları dinlediğim ilk an? bilemiyorum altan. o yüzden sanatçılar hakkındaki belgeselleri, filmleri izlemeye bayılıyorum.

söylemek istediklerim bu kadardı. he bir de devirli ondalık sayıların allah cezası versin. by.

iki senedir alttan aldığım dersin bütünlemesine yüksek ihtimalle yetişemeyeceğim.
daha da kötüsü sınav sorularını biliyorum, kadın yıllardır aynı soruları soruyor.
e iki yıldır neden alttan alıyorsun be gerizekalı diyecek olursanız da final sınavlarına ve bütünlemesine bile isteye girmediydim, bugün de geç kalacağım gibi gözüküyor ama bakalım.
daha da kötüsü basit bir sınav oluşu, yüksek ihtimalle bu dersi alttan alacak olan tek kişi de benimdir.

neyse efendim akademik başarısızlığımı ve salaklığımı bir kenara koyuyorum.
neden koşa koşa sınava yetişmem gerekirken şu an bu tanımı girdiğim konusuna da değinmek istemiyorum, okul hakkında herhangi bir şeye değinmek istemiyorum.

sadece bugün toplu taşımada ayakta durmaya çalışırken çok şey düşündüm.
toplu taşımaların böyle bir özelliği oluyor niyeyse, hayatı sorgulatıyor. birtakım varoluşsal kaygılara boğuyor.
bugün düşündüğüm konu ise daha çok kendi hayatımdaki rolüm üzerineydi.
neyse ki sonra ağlayan bebeli bir adam otobüse bindi de tüm odağım oraya kaydı.
bebek ağlamasına içten içe gülmeyi çok severim.

şimdi de otobüsün gelmesine totem olarak bir sigara daha yakıp biraz da tüm bu insanların bu sıcakta nereye gittiklerini düşüneceğim.
nedense hep çok merak ettiğim bir konu olmuştur.

edit: yetişemedim.
hayırlı uğurlu olsun.