yirminci yüzyıl amerikan edebiyatının en gizemli isimlerinden biridir j.d. salinger. ekseriyetle ergenliğin kayıp ve isyankar ruhunu ete kemiğe büründüren the catcher in the rye, türkçe adıyla çavdar tarlasında çocuklarkitabıyla tanınır; lakin salinger, sadece eserleriyle değil, hayat tarzıyla da tarihe geçen, enterasan bir figürgür. benim de yazdıklarıyla olduğu kadar duruşuyla da en sevdiğim yazarlardan biri olmuştur.
salinger, yaşamı boyunca ünlü olmanın getirdiği ışıklardan kaçtı. eserleri dünyayı kasıp kavurdu. o, buna mukabil, kendi iç dünyasına çekilmeyi yeğledi. bu inziva hali, 1950'lerden itibaren new hampshire'daki küçük bir kasaba olan cornish'te kendini tamamen soyutlamasıyla başladı. edebiyat dünyasının hengamesinden kaçan salinger, bu süreçte fotoğraf çektirmekten ve röportaj vermekten kaçınarak medyanın sürekli ilgisini boşa çıkardı. çünkü şöhretin, yazarlık ve yaratıcılık için toksik bir atmosfer yarattığına inanıyordu.
yazmak onun için içsel bir yolculuktu; dış dünyanın alkışı, onu bu yolculuktan koparan bir gürültüden ibaretti. hatta bir röportajında, “insanlar yazdıklarım yerine beni merak ediyor. oysa hikaye, yazarın kendisinden çok daha önemlidir,” diyerek bu duruşunu net bir şekilde ifade etmişti.
fotoğraf çektirmeyi sevmemesinin ardında da benzer bir düşünce vardı: görsel şeylerin, edebi eserlerinin önüne geçmesini istemiyordu. ona göre, bir yazarın yüzü, yazdığı kelimelerden daha az değerliydi.
yine de bu münzevi yaşam, onun üretkenliğini durdurmadı. salinger, cornish’te yazmaya devam etti, fakat eserlerinin çoğunu yayımlamaktan kaçındı. bu durum, onun yazdıklarının kişisel bir ritüele dönüştüğünü gösteriyordu. ölümünden sonra ortaya çıkan bilgiler, yayımlanmayı bekleyen birçok el yazması bıraktığını doğruladı.
salinger’ın bu inzivacı tavrı, onu hem bir edebiyat efsanesine dönüştürdü hem de edebiyat dünyasının ulaşılamayan kahramanı haline getirdi. onun hiksyesi, şöhrete meydan okuyan ve sanatı yalnızca kendisi için yapan bir adamın ilham veren portresidir.
salinger, yaşamı boyunca ünlü olmanın getirdiği ışıklardan kaçtı. eserleri dünyayı kasıp kavurdu. o, buna mukabil, kendi iç dünyasına çekilmeyi yeğledi. bu inziva hali, 1950'lerden itibaren new hampshire'daki küçük bir kasaba olan cornish'te kendini tamamen soyutlamasıyla başladı. edebiyat dünyasının hengamesinden kaçan salinger, bu süreçte fotoğraf çektirmekten ve röportaj vermekten kaçınarak medyanın sürekli ilgisini boşa çıkardı. çünkü şöhretin, yazarlık ve yaratıcılık için toksik bir atmosfer yarattığına inanıyordu.
yazmak onun için içsel bir yolculuktu; dış dünyanın alkışı, onu bu yolculuktan koparan bir gürültüden ibaretti. hatta bir röportajında, “insanlar yazdıklarım yerine beni merak ediyor. oysa hikaye, yazarın kendisinden çok daha önemlidir,” diyerek bu duruşunu net bir şekilde ifade etmişti.
fotoğraf çektirmeyi sevmemesinin ardında da benzer bir düşünce vardı: görsel şeylerin, edebi eserlerinin önüne geçmesini istemiyordu. ona göre, bir yazarın yüzü, yazdığı kelimelerden daha az değerliydi.
yine de bu münzevi yaşam, onun üretkenliğini durdurmadı. salinger, cornish’te yazmaya devam etti, fakat eserlerinin çoğunu yayımlamaktan kaçındı. bu durum, onun yazdıklarının kişisel bir ritüele dönüştüğünü gösteriyordu. ölümünden sonra ortaya çıkan bilgiler, yayımlanmayı bekleyen birçok el yazması bıraktığını doğruladı.
salinger’ın bu inzivacı tavrı, onu hem bir edebiyat efsanesine dönüştürdü hem de edebiyat dünyasının ulaşılamayan kahramanı haline getirdi. onun hiksyesi, şöhrete meydan okuyan ve sanatı yalnızca kendisi için yapan bir adamın ilham veren portresidir.
