george orwell tarafından 1945’te yazılmıştır ve özellikle rus devrimi ile sonrasında oluşan sovyetler birliği düzenine göndermeler içeren; iktidarın nasıl dönüştüğüne dair oldukça sert bir politik fabl'dır.
bütün hayvanlar eşittir ama bazı hayvanlar daha eşittir.
hikâye, bay jones’un çiftliğindeki hayvanların eşitlik ve özgürlük idealleriyle yönetime el koymasıyla başlar. ancak zamanla devrimin öncüleri olan domuzlar, özellikle napoleon karakteri, eleştirdikleri düzenin neredeyse aynısını kurmaya başlar. böylece romanın en temel sorusu ortaya çıkar: güç gerçekten yozlaştırır mı, yoksa sadece görünür mü kılar?
hayvan çiftliği’nin bir kült olmasının nedeni yalnızca belirli bir dönemi eleştirmesi değil; propaganda, kitle psikolojisi, sloganların düşünmenin yerini alması ve iktidarın dili yeniden yazması gibi konuların hâlâ güncelliğini korumasıdır. ve bunu çok güçlü ele almasına rağmen maalesef benim keyif alamayacağım ölçüde "biloya anlatır gibi" yapar. hedef çoğunlukla bilo'dur belki de.
bugün de en küçük topluluktan, çok uluslu devletlere kadar örneğine rastlayabileceğimiz "güç zehirlenmesi" ve "iktidar arzusu"nun, algı üzerindeki manipülasyonuna denk gelmek alışıldık bir şeydir.
bütün hayvanlar eşittir ama bazı hayvanlar daha eşittir.
hikâye, bay jones’un çiftliğindeki hayvanların eşitlik ve özgürlük idealleriyle yönetime el koymasıyla başlar. ancak zamanla devrimin öncüleri olan domuzlar, özellikle napoleon karakteri, eleştirdikleri düzenin neredeyse aynısını kurmaya başlar. böylece romanın en temel sorusu ortaya çıkar: güç gerçekten yozlaştırır mı, yoksa sadece görünür mü kılar?
hayvan çiftliği’nin bir kült olmasının nedeni yalnızca belirli bir dönemi eleştirmesi değil; propaganda, kitle psikolojisi, sloganların düşünmenin yerini alması ve iktidarın dili yeniden yazması gibi konuların hâlâ güncelliğini korumasıdır. ve bunu çok güçlü ele almasına rağmen maalesef benim keyif alamayacağım ölçüde "biloya anlatır gibi" yapar. hedef çoğunlukla bilo'dur belki de.
bugün de en küçük topluluktan, çok uluslu devletlere kadar örneğine rastlayabileceğimiz "güç zehirlenmesi" ve "iktidar arzusu"nun, algı üzerindeki manipülasyonuna denk gelmek alışıldık bir şeydir.
