geçtiğimiz yılın sonunda dehb tanısı aldım. dsm kriterlerini okuyunca ve kaynak taraması yapınca “evet, dehb’liyim sanırım” diyebiliyorum amma içten içe kendimi kandırıyormuşum gibi geliyor. sanki işlerimi bir türlü yoluna koyamamış olmamın, birilerini dikkatlice dinleyemiyor olmamın, hiçbir şeyi içime sinecek şekilde yapamamış olmamın, peşimi bırakmayan başarısızlık sanısının, ufaktan mükemmeliyetçiliğin, melankolik kişiliğimin tüm sorumluluğunu bir öcüye atmışım gibi hissediyorum.
gözümde büyüttüğüm, büyüttükçe çözüm için adım atamadığım, adım atamadığım için dağ gibi yığılan, yığıldıkça daha da gözümde büyüttüğüm ve sonunda beni patlatan her şeyin suçlusu dehb değildir herhalde ya. dehb’den bağımsız benim mallığımın hiç mi suçu yok?
gözümde büyüttüğüm, büyüttükçe çözüm için adım atamadığım, adım atamadığım için dağ gibi yığılan, yığıldıkça daha da gözümde büyüttüğüm ve sonunda beni patlatan her şeyin suçlusu dehb değildir herhalde ya. dehb’den bağımsız benim mallığımın hiç mi suçu yok?
