işsiz geçirdiğim yaklaşık 2 aylık sürecin 15-20 gününü köyde geçiren bünyemin deli gibi arzuladığı durumdur. yeter ulan sokayım istanbul'a da işe de güce de ben bubamın köyüne dönecem diye zuhur ediyor bünyemde. ama erkek evladız. ekmek tutmamız gerek, bizim sektörde istanbul dışında iş de yok deyu kalıp katlanıyoruz mecbur. şu uzaktan çalışma sistemine geçmek istemeyen bütün patronlarıma da burdan saygılarımı sunmak istiyorum. gerçi evden çalışma sisteminde kesin götü başı yayar, miskinliğe alışır çalışmam ben gerçi. ama ne bileyim öf. köyüm de köyüm.
bu kategoride başlık yok.
yükleniyor…
yükleniyor…
