yazarların söylemek istedikleri

zamanında bir şiir yazmıştım. nağlet olsun ki bir an bile bir dizesinden pişman olmadım ve hâlâ o dizeleri yaşıyorum özellikle ilk iki dizesi olan

"hani en büyük cevabıydı susmak insanın?
neye yarar ki arasındaysam sağırların?"

kısmı. niye kimse anlamıyor beni asıl ben bunu anlayamıyorum. üzerime üzerime geliyorlar. edebimle sessiz kalmayı tercih bile edemez oldum. bu sefer de "sen eskiden böyle değildin, sessiz sakindin" diyorlar. oldu paşam biraz daha susayım da tepeme çıkın değil mi? eksik olsun istemem. yemin ediyorum elimde olsa adımı ve geçmiş yaşantımı tek kalemde siler kendime bambaşka bir yerde bambaşka bir hayat kurarım. aile gerçekten çok önemli ya. cidden, insanı rezil de ediyor vezir de.