yazarların söylemek istedikleri

yine başarısız olduğum bi konudan bahsedesim geldi, dün geceden beri üzerinde hayvani biçimde düşünüyorum.

ben arkadaşlık konusunda da kötüyüm galiba ya.
hani arayıp sormayan insanımsı varlıklar olur ya, hah işte o tam olarak ben oluyorum.
ve sanırım zamanında en yakın arkadaşım olan insanı bu huyum yüzünden kaybettim.

özleme duygusunda az biraz eksikliklerim olsa da o kişiyi fazlasıyla özlüyorum.
her saniye görüntülü aramasını bile özlüyorum lan galiba, ki normalde görüntülü konuşmaktan nefret ederim.
şu an arasam açacağını da biliyorum gerçi.
ama aramaya gtüm yemiyor biraz da. bunca zamandır neden aramadığıma dair yapabileceğim mantıklı bir açıklama yok.
sadece kötüydüm işte, bir şeyler anlatacak ya da dinleyecek durumda değildim. kimseyi meymenetsiz duruşumla rahatsız etmek istemedim. insan ilişkilerine dair her şeyden kaçtım ve bir süre daha kaçma planındayım.

arkadaşım ile aramızdaki fark şu ki ben nasıl kötü hissettiğimde kendi içime kapanmanın bana iyi geldiğini düşünüyorsam o da tam tersi şekilde kötü hissettiğinde birilerine her şeyi anlatmak ister.
o birilerinden olan ilk kişi de ben olurdum.
o birilerinden biri olmayı da özledim sanırım.

sonuç olarak ikimiz de bok gibi dönemlerden geçiyoruz ve ikimiz de kendimize iyi gelme ihtimali olan şeyi yapıyoruz.
bu açıdan baktığımda belki de iyi bir şey yapıyoruzdur, bilmiyorum.

neyyse işte, umarım iyidir ve toksik ilişkisinden kurtulmuştur.
bi de inş istediği motoru almıştır.