yazarların söylemek istedikleri

bu sabah gün güzel aydı. uzun zamandır bu kadar içten ve sebepsizce gülümsediğimi hatırlamıyorum. kızımın bebekliğinden kreşe başladığı günlere, oradan ergenliğine ve şimdi genç kızlığına kadar bütün hayatı bir anda gözümün önünden geçti. sanki yıllar bir sabahın içine sığdı..

bir evlat bir anneyi ne kadar mutlu edebilirse o kadar etti bugün. gururlandım. öyle büyük, öyle tarifsiz bir gurur ki anlatması zor. insan çocuğuna bakarken kendi emeğini, uykusuz gecelerini, endişelerini, yaptığı doğruları ve yanlışları da görüyor. ama sonra bütün bunların ötesinde, karşında kendi başına bir insan olduğunu fark ediyorsun. senin yanında büyümüş ama senden bağımsız, kendi aklı, kendi kalbi, kendi yolu olan bir insan...

ve itiraf edeyim, bir ara kendi kendime “bana da hiç çekmemiş, bu çocuk nasıl bu kadar harika olabilmiş” diye de düşündüm. :)

belki de anneliğin en güzel taraflarından biri de bu. bir zaman sonra çocuğunun senin devamın olmadığını, senden çıkmış ama sana ait olmayan bambaşka bir dünya olduğunu anlıyorsun. ve onun kim olduğuyla gurur duyuyorsun.

bugün biraz buna ağladım, biraz buna güldüm. bebekliğini özledim ama bugünkü haline de hayran kaldım. insan zamanın geçtiğine üzülürken aynı anda zamanın onu nereye getirdiğine de şükredebiliyormuş.

sanırım bugün benim için biraz da iyi kilerin günüydü, iyi ki, çok çok iyi ki..