yolunda gitmeyen şeylere alışmak

buna nasıl alışır ki insan..? insan içindeki ümidi, her şeyin bir şekilde güzel olabileceğine dair inancını kaybetmemeli bence. çünkü insan olumsuzluğa alıştıkça, bir süre sonra onu yalnızca kabullenmiyor, onunla birlikte yaşamaya, hatta onu normal kabul etmeye başlıyor. işte o noktada insanın içi yavaş yavaş çürümeye başlıyor gibi geliyor bana.

ben bunu bir tür psikolojik buhran, dünyayla ve kendinle kurduğun ilişkinin

bir şeyler olacak ve yolunda gitmeyen, huzursuz eden, uykusuz bırakan ne kadar sorun proplemi varsa çözülecekmiş gibi hissettirecek ve yine göt üstü bırakacakmış gibi bir durum ben görüyorum.

ben bu hayatta bunu gördüm dostlarım. daha kötü ne olabilir dediysem hayat beni şaşırttı hep daha kötüsü oldu. yolunda gitmeyen şeylere alışmak bir şeydir, yolunda daha da gitmemesine alışmak daha da bir

alışmaktan ziyade önce çabalamak bir noktaya kadar kabullenmek ancak hiçbir zaman içselleştirmemek şeklinde kendini gösteren durum.

hayatımızda yolunda gitmeyen şeylere o denli maruz kalabiliyoruz ki, normal kavramının içi boşaldıktan sonra bu boşluk hayattaki yeni gerçekliklerle kendini doldurmaya başlıyor. herkes günlük hayatında verdiği ufak tefek kararlarla dahi bir yol belirliyor ve bu konfor alanına giden yolu kurabilmek için çok fazla çaba

bence insanın bir süre sonra düzelmesini beklemekten vazgeçmesidir, yolunda gitmeyen şeylere alışmak. başta her şey can yakar. yanlış giden bir şeyi düzeltmek, eksik olanı tamamlamak, kaybettiğini geri getirmek istersin. sürekli “neden böyle oldu?” diye düşünürsün. sonra zaman geçer ve bazı soruların cevapsız kalacağını anlarsın. işte bu anlama durumu bir yerden sonra otomatik hâle gelir. buna da alışmak denir.

bir